پا به پای باران...

برای تومی نویسم!

برای تویی که بی اندازه دوستت دارم !

هر چند می دانم که من نالایق تر از آنم که برای چون تویی بنویسم!

اما چه کنم که کرامت تو مرا به نوشتن وا میدارد!

و تو انقدر با عظمتی که الله نام گرفته ای!

و خلایق از آن همه بزرگواری و رحمانیتت واله و حیران مانده اند!

و من آنقدر در برابر عظمتت حقیرم که با تمام وجود به تو محتاجم.!

و چقدر زیباست احساس نیازمندی که به خالقش محتاجست!

و چه قدر غرور آفرین است تو را داشتن و به تو توکل نمودن و به  تو امید داشتن.!

و تو بزرگترین پشتوانه ی من برای زنده بودنی .

پس ای پروردگارم هیچ گاه مرا از درگاهت مران که مرا بی تو طاقتی برای بودن نیست...